Toch zijn ze er. Weggestopt, stiekem en verwikkeld in een schijnleven vol leugens. "Je kan het lang ontkennen, maar er komt een moment dat je er niet meer onderuit kan dat je nu eenmaal op mannen valt", vertelt de 40-jarige Andreio Fick, één van de weinige mannen in Namibië die er openlijk voor uit komt dat hij homo is. Hij weet het al zolang hij zich kan herinneren. Op zijn 25ste vertelde hij het aan zijn ouders, op zijn 33ste aan de rest van de wereld, maar sinds een jaar is Andreio pas echt gelukkig met zichzelf. "Hell with this, this is who I am!"
En die houding resulteerde in Donnabella, de eerste en enige homobar in heel Namibië. Verborgen achter een golfplaten muur, tussen twee enorme bedrijven op een industrieterrein in Windhoek. Zes maanden geleden opende Andreio samen met zijn man Hennie de deuren en sindsdien loopt de kroeg geweldig. Overdag zwerven scharen, spelden en naald en draad over de bar, die Andreio dan gebruikt als zijn mode-atelier. Na vijven wordt er plaats gemaakt voor alcohol en verandert de mode-ontwerper in barman en psycholoog. Hij krijgt namelijk de meest vreselijke verhalen te horen. De meeste homo's leiden een dubbelleven. Ze zijn getrouwd met een vrouw en hebben zelfs vaak kinderen. Dit alles om de schijn op te houden. Als ze ervoor uit komen dat ze homo zijn, worden ze ontslagen en verstoten door familie en vrienden. Dus dan maar stiekem 's avonds naar de kroeg en vreemdgaan.
Toch maar een vrouw
Andreio zelf weet er alles van. Op zijn twintigste had hij een geheime relatie met een jongen. Na drie jaar besloten ze het hun ouders en vrienden te vertellen. Andreio's vriend vertelde het als eerst. "Zijn ouders schopten hem meteen het huis uit en wilden hem niet meer zien. Toen ik hem de volgende dag wilde opzoeken had hij zelfmoord gepleegd", aldus Andreio.
Zijn come-out duurde daarom nog wat langer. "Ik was zo geschrokken dat ik zelf niet meer durfde. Om de schijn op te houden en misschien zelfs mezelf te overtuigen dat het ook anders kon, trouwde ik met een vrouw. Een huwelijk van twee jaar, elf maanden en veertien dagen. Daarna ging het natuurlijk fout. Hoewel het wel de enige vrouw is waarvan ik ooit heb gehouden. Maar je kan jezelf niet voor de gek blijven houden. Het lukt een tijdje door keihard te werken, te sporten en het uit je hoofd te bannen, maar het is zo vermoeiend om jezelf te ontkennen."
Na de scheiding met zijn vrouw vertelde Andreio zijn ouders dat hij op mannen viel. In eerste instantie schopten ze hem ook het huis uit, maar inmiddels zijn ze eraan gewend en staan ze achter hem. Heel anders ging het op zijn werk. Andreio was namelijk priester. Zeven jaar werkte hij in de kerk, maar zonder pardon werd hij eruit gezet. "Dat is een probleem in Namibië, je wordt ontslagen als je ervoor uitkomt, maar omdat de steden zo klein zijn gaat het als een lopend vuurtje door de stad dat je gay bent. Denk maar niet dat je dan ooit nog een baan krijgt. Daarom doe ik maar alsof ik hetero ben", vertelt een blonde lesbienne.
Negers zijn geen homo
Toch is er hoop voor de homo's in Namibië. The Rainbow Project (TRP) zet zich met vier medewerkers al tien jaar in voor de rechten van homo's. "Het probleem is niet zozeer de regering, want in de wet staat dat er niet gediscrimineerd mag worden. Het is het culturele aspect, dat vooral onder de zwarte homo's voor problemen zorgt", legt medewerkster Linda Baumann uit. "Donkere mensen zijn zo fel tegen homo's omdat het onnatuurlijk is en ze het vroeger toeschreven aan de blanken. Negers waren geen homo, dat was een blanke ziekte uit het westen." De overblijfselen van de apartheid zijn nog steeds duidelijk aanwezig. Zwart en blank mixen absoluut niet met elkaar. Dat geeft ook problemen voor de zwarte homo's die worden geassocieerd met blanken en onbewust voor veraders aangezien.
Volgens Baumann moet de regering diversiteit van het leven stimuleren en kortzichtigheid tegen gaan. Maar de regering doet niets. Homo's worden getolereerd, maar er is nog steeds een wet die zegt dat mannen niet met elkaar naar bed mogen gaan. Zogenaamd om pedofilie te verbieden. Ook op het gebied van discriminatie steekt de overheid geen vinger uit. Voor Andreio was het bijvoorbeeld onmogelijk om een lening voor zijn bar te krijgen. Uiteindelijk heeft hij zijn huis verkocht om genoeg geld te hebben.
The Rainbow Project probeert door informatieverstrekking de positie van de homo te verbeteren. "Het moet echt vanuit de mensen zelf komen. De Namibiers moeten inzien dat ze niet bang hoeven te zijn voor homo's en dat het iets heel gewoons is, wat in de samenleving past", zegt Baumann. Ze denkt niet dat TRP ooit opgeheven kan worden. Er zal altijd verzet blijven bestaan. Dat zit nou eenmaal in de mens." Maar binnen nu en tien jaar hoopt ze dat de situatie toch een stuk beter is geworden.
Tot die tijd moeten homo's en lesbiennes stoer zijn als Andreio en denken "hell with this", of netjes hun leugenleven leiden en in Donnabella uit hun dak gaan. Hoe dan ook, het gelippenstifte meisje uit de kroeg en met haar vele andere Namibiërs hebben geen gelijk. Homo's gaan niet naar de hel, ze zijn er al.
