Met een buideltje tchat in mijn hand, betreed ik de achterplaats van een kleine woning. De woning ligt in een achterafstraatje in Chichinia, de party area van Addis Ababa. Voor een nono op het gebied van drugs voel ik de spanning opkomen. Met knikkende knieën loop ik de speciaal voor dit soort gelegenheden ingerichte woonkamer binnen. De kamer straalt een gezellige sfeer uit door de blauwe waterpijp, de kleine Perzische kleedjes en zitkussentjes die aan de zijkanten liggen. Er zijn een zevental mensen binnen die rustig met elkaar kletsen. Tchat kauwen is namelijk een sociaal gebeuren, net als ons biertje in de kroeg.

Onwennig zetel ik me naast Ammanuel, een vlotte 28-jarige restauranteigenaar in Addis Ababa. Hij is hier om te relaxen, net als de 19-jarige Wibit, een tengere studente met een prachtig gezicht en intrigerende ogen. Ammanuel introduceert me in de kunst van het kauwen. Nouja kunst. Het is eigenlijk heel simpel. Je trekt de blaadjes van de takjes, stopt ze in een van je mondhoeken, maalt het spul met je tanden en zuigt de vrijgekomen sappen op. Ammanuel adviseert mij de restanten niet door te slikken. "Het is een stuk prettiger wanneer je de restjes in je wang bewaart, geloof me maar." Als ik start met kauwen, heb ik het idee dat ik volledig voor aap sta. Ik kan alleen maar hopen dat de drugs waarmaakt waarom zovele Ethiopiërs zweren bij tchat.

Tchat zit diepgeworteld in de Ethiopische jeugdcultuur. Het is de nationale drugs, volledig legaal en overal verkrijgbaar in standjes langs de weg. Het struikgewas wordt door het hele land verbouwd, maar met name in de oostelijke regio Hararge. Daar had tchat vroeger een religieuze betekenis. De grote moslimpopulatie in die regio gebruikte het om dichter bij Allah te komen. Er wordt gezegd dat studenten uit Hararge de drugs in de hoofdstad introduceerden. Tegenwoordig gebruikt 60% van de studenten de drugs regelmatig, waarvan de meeste meerdere dagen per week. Het zou de concentratie en het creatieve proces aanzienlijk verbeteren. Ik merk dat na anderhalf uur kauwen ook. Het gesprek tussen Leonard, freelance fotograaf voor Join, en Amannuel kan ik prima volgen ook al ben ik volop bezig met aantekeningen maken.

Het geeft een heel relaxed gevoel. De trilling in mijn benen als gevolg van de spanning is al tijden verdwenen en ik zit heerlijk op mijn zitkussentje. Gaandeweg merk ik dat de kamer om me heen steeds kleiner wordt. Het is net alsof er een transparante muur rondom Leonard, Wibit, Ammanuel en mij staat. Ik kakel er ondertussen ook al aardig op los, en met een snelheid die ik in het normale leven nooit benader. Het noteren van mijn belevenissen tussendoor gaat me ook heel goed af.

Een uurtje later raak ik iets meer in mijzelf gekeerd en voel me nog lekkerder. De echte high, merkane in het Amhaars, bereik ik niet en zal ik ook niet meer bereiken. Drie uur na binnenkomst kauw ik op mijn laatste blaadjes. De restjes in mijn wang spoel ik weg met water. Zo kun je nog iets langer profiteren van de werkzame stoffen, iets wat niet gebeurt als je het uitspuugt. Leonard en ik nemen afscheid van Ammanuel en Wibit en spoeden ons vervolgens naar het guesthouse.

Daar aangekomen lopen we naar de kamer waar Marten, de hoofdredacteur van Join vertoeft. Hij is razend benieuwd naar mijn ervaringen. Ik steek van wal en ratel aan een stuk door, totdat Marten en Leonard spontaan in lachen uitbarsten. Zonder dat ik het doorheb, ben ik nog steeds aan het kauwen. "Je lijkt wel een ouwe koe", zegt Marten. Ik kan het totaal niet helpen, blijf als een bekraste cd hangen in een of andere kauwreflex. Wat drugs toch wel niet met je doet. Maar deze ervaring had ik voor geen goud willen missen. Ben je benieuwd naar de juicy details van het kauwproces, lees dan het volgende nummer van Join.