Bij de entree valt het moderne, rode gebouw aan het eind van de oprijlaan direct op. De aardkleurige, betonnen constructie uit 2005 ligt prachtig in een heuvel verzonken. De vormgeving is geïnspireerd op de rotskerken van Lalibella, Ethiopisch bekendste monument.
Het resultaat is een bijzonder gebouw dat volledig opgaat in zijn omgeving. Niets voor niets won Dick van Gameren, de architect, in 2007 de belangrijke Aga Khan Award voor zijn ontwerp. "Een prachtig visitekaartje van ons Koninkrijk, waarschijnlijk de mooiste ambassade die we hebben", vertelt Franta Wijchers die ons allen welkom heet. "Eén waar we met recht trots op kunnen zijn."
 
Wijchers begeleidt ons naar de vergaderruimte, waar een portret van Beatrix in een fluweelgroene jurk aan de wand prijkt. Een voor een druppelen de ambassadeleden binnen. Zij vertellen met veel enthousiasme over hun werk. In vogelvlucht krijgen we allerlei ins en outs over Ethiopië te horen. Opvallend is de openhartigheid waarmee ze spreken. Zo spaart Hans Docter, plaatsvervangend ambassadeur, de Ethiopische overheid niet. "De mate van democratisering is op zijn zachts gezegd niet goed. Bij de verkiezingen van 2005 kregen we een waterscheiding te zien. De regering dacht dat het een gelopen koers was, maar uit het niets boekte de oppositie een flinke winst. Sindsdien zijn er allerlei maatregelen genomen om de oppositie de mond te snoeren."
 
We krijgen ook nog een waarschuwing mee voor de werkzaamheden die wij tijdens ons verblijf voor Join gaan verrichten. "Het is hier heel moeilijk informatie te verzamelen, ook voor ons", vertelt Docter. "Mensen praten niet vrijuit of ze schetsen voor hun eigenbelang een positief beeld. En als er al tegengeluiden zijn, zijn ze nogal ongenuanceerd . Je kunt dan ook bijna niets goed plaatsen." Hij voegt eraan toe dat de Ethiopiërs een gereserveerd volk zijn, dat van oudsher teruggetrokken in het enorme berglandschap leefde. Wijchers vergelijkt hen met Zwitsers, ook een bergland waar mensen terughoudender zijn.  
 
Aan het eind van het bezoek gaan we nog op zoek naar een reuzenschildpad in het park. Het beestje werd twee jaar geleden 's ochtends in een greppel gevonden. "Ik kreeg ineens mail van mijn collega met de title Turtle Alert", herinnert Wijchers zich. "Het arme beestje had daar al twee dagen gelegen." Medewerkers van de ambassade redde de schildpad vervolgens uit zijn penibele situatie. "We hebben geen pootjes hoeven spalken, sterker nog hij liep meteen kwiek in het rond. Sindsdien is de ambassade zijn domein", grapt Wijchers. De schilpad zelf hebben wij jammer genoeg nog niet gespot. Over een kleine twee weken volgt een herkansing. We zijn dan wederom uitgenodigd voor een bezoek kort voordat we vertrekken.   
 
*Wessel van Schaijk